PREFACJA NA UROCZYSTOŚĆ JEZUSA CHRYSTUSA KRÓLA WSZECHŚWIATA
NR 49 - Chrystus, wiekuisty Kapłan i Król Wszechświata
,,Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże. Ty namaściłeś olejem wesela Jednorodzonego Syna Twojego, naszego Pana Jezusa Chrystusa, na wiekuistego Kapłana i Króla Wszechświata, aby dopełnił tajemnicy odkupienia rodzaju ludzkiego ofiarując siebie samego na ołtarzu krzyża, jako niepokalaną ofiarę pojednania: i aby poddawszy swej władzy wszystkie stworzenia, przekazał nieskończonemu majestatowi Twojemu wieczne i powszechne Królestwo: królestwo prawdy i życia, królestwo świętości i łaski, królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju.”
Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, zamyka rok liturgiczny Kościoła. To moment, w którym historia zbawienia zostaje objęta jednym spojrzeniem: od stworzenia po paruzję, od narodzenia Syna aż po pełnię Jego królestwa. Prefacja tej uroczystości nie koncentruje się na majestacie w sensie politycznym czy triumfalistycznym. Ukazuje ona paradoks królestwa Chrystusa: Jest On Królem przez ofiarę, panuje przez służbę, króluje z wysokości krzyża. Jego władza nie jest władzą dominacji, lecz władzą zbawienia. To królestwo obejmuje wszechświat, a równocześnie dotyka najgłębszego wnętrza ludzkiego serca.
„Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe… abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie…” Jak każda prefacja, także ta rozpoczyna się od aktu dziękczynienia.Ale tutaj dziękczynienie ma wymiar eschatologiczny i kosmiczny: Kościół dziękuje Ojcu za królewską godność Jego Syna, który przywrócił światu utraconą jedność. Słowa: „zawsze i wszędzie” podkreślają powszechność królowania Chrystusa. Nie jest On Królem jednej epoki, narodu czy kultury. Jest Panem historii, Panem czasu i przestrzeni, Panem życia i śmierci. W Eucharystii Kościół już teraz antycypuje dzień, w którym „Bóg będzie wszystkim we wszystkich” (1 Kor 15,28).
„Ty namaściłeś olejem wesela Jednorodzonego Syna Twojego…” Słowo „namaściłeś” odsyła nas do starotestamentalnej symboliki królewskiej i kapłańskiej. Król i kapłan byli w Izraelu konsekrowani przez namaszczenie olejem, znakiem wybrania i działania Ducha Świętego. Jednak Chrystus został namaszczony nie olejem materialnym, ale „olejem wesela”, radości Ducha Świętego, wiecznej komunii z Ojcem. Ten „olej” oznacza pełnię Ducha, który spoczął na Nim po chrzcie w Jordanie i towarzyszył całej Jego misji. Radość („olej wesela”) przypomina, że królowanie Chrystusa przynosi człowiekowi wyzwolenie i pełnię życia, a nie zniewolenie.
„…na wiekuistego Kapłana i Króla Wszechświata” To jedno z najmocniejszych wyznań chrystologicznych w całej liturgii. Chrystus jest jednocześnie: Kapłanem, tym, który składa ofiarę i pośredniczy między Bogiem a ludźmi, Ofiarą, bo składa samego siebie, Królem, bo ma władzę nad wszystkim, co zostało stworzone. Jego kapłaństwo jest „wiekuiste”, nie przemija, nie ma następcy ani końca. Jego królowanie jest „wszechświatowe” sięga poza historię, poza granice widzialnego świata.
„…aby dopełnił tajemnicy odkupienia rodzaju ludzkiego…” Chrystus nie jest królem dla własnej chwały, lecz dla zbawienia człowieka. Jego panowanie jest nierozerwalnie związane z odkupieniem. Nie ma tu rozdzielenia między władzą a misją, królewskość wypływa z krzyża. „Tajemnica odkupienia” to całość Jego życia, męki, śmierci i zmartwychwstania. Chrystus dopełnia ją nie mieczem, lecz miłością posuniętą do końca. W ten sposób objawia się nowy model władzy: panowanie, które polega na oddaniu siebie.
„…ofiarując siebie samego na ołtarzu krzyża jako niepokalaną ofiarę pojednania” Krzyż zostaje tutaj nazwany ołtarzem. To fundamentalna prawda liturgiczna: krzyż nie jest tylko narzędziem śmierci, ale miejscem kultu, gdzie zostaje złożona jedyna, doskonała i niepowtarzalna ofiara Nowego Przymierza. Chrystus składa nie baranki czy dary zewnętrzne, ale samego siebie. „Niepokalana ofiara” oznacza doskonałą czystość i całkowitą zgodę Syna z wolą Ojca. Prefacja wprowadza nas w samo serce Eucharystii: to, co dokonuje się na ołtarzu podczas Mszy Świętej, jest sakramentalnym uobecnieniem tej jedynej Ofiary Chrystusa-Kapłana.
„…aby poddawszy swej władzy wszystkie stworzenia…” Po ofierze przychodzi zwycięstwo. Chrystus obejmuje swoją władzą wszystko, co istnieje nie dlatego, że niszczy, ale dlatego, że zbawia i odnawia. Jego panowanie nie polega na przymusie, lecz na uzdrowieniu świata chorego grzechem. W Jego rękach stworzenie odzyskuje pierwotną harmonię i sens. To wypełnienie zapowiedzi z Listu do Efezjan: „Aby wszystko na nowo zjednoczyć w Chrystusie jako Głowie: to, co w niebiosach i to, co na ziemi” (Ef 1,10).
„…przekazał nieskończonemu majestatowi Twojemu wieczne i powszechne Królestwo” Chrystus – Król i Kapłan, oddaje wszystko Ojcu. Jego królewskość nie zatrzymuje się na Nim samym, ale prowadzi do pełnej chwały Ojca. To gest doskonałej miłości Syna, który w posłuszeństwie oddaje Ojcu całe odkupione stworzenie. Jest to moment eschatologicznego spełnienia: historia świata wchodzi do wieczności Boga. To królestwo nie jest ograniczone czasem ani przestrzenią – jest „wieczne i powszechne”.
„Królestwo prawdy i życia, królestwo świętości i łaski, królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju” Te słowa są sercem prefacji i jednocześnie duchowym programem życia chrześcijanina. Chrystusowe królestwo opisane jest przez sześć wielkich wartości: Prawda; bo Chrystus jest Prawdą, Życie, bo jest Życiem, Świętość, bo uświęca człowieka, Łaska, bo jest darmowym darem Boga, Sprawiedliwość, bo przywraca właściwy porządek, Miłość i pokój, bo one są istotą Boga. To królestwo przede wszystkim wzrasta w sercu człowieka, który poddaje swoje życie panowaniu Chrystusa. Prefacja stawia pytanie egzystencjalne:
Na ile to królestwo już panuje we mnie?
Ta prefacja prowadzi nas ku adoracji. Podczas każdej Eucharystii Chrystus, Król Wszechświata, staje się obecny w pokornej postaci chleba i wina. Ten, który panuje nad całym kosmosem, wybiera, by być blisko człowieka. Kontemplacja tej prefacji nie prowadzi do triumfalizmu, lecz do pokory i oddania: jeśli On jest Królem, ja jestem Jego królestwem. Ilekroć Kościół wypowiada te słowa, wyraża nie tylko doktrynę o Chrystusie, ale także akty zawierzenia świata Jego panowaniu. „Do Ciebie, Panie, należy królestwo, potęga i chwała na wieki.”