PREFACJA NA OBJAWIENIE PAŃSKIE
NR 6 - Chrystus Światłością narodów
,,Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, * słuszne i zbawienne, * abyśmy zawsze składali dziękczynienie * Tobie, miłosierny Ojcze, wszechmogący Boże, * Królu wiecznej chwały. Dzisiaj w Jezusie Chrystusie, * który jest światłością świata, * objawiłeś wszystkim narodom tajemnicę naszego zbawienia. * Gdy Syn Twój ukazał się na ziemi jako śmiertelny człowiek, * obdarzyłeś nas na nowo * udziałem w Jego nieśmiertelnej chwale. Dlatego niebo i ziemia * z uwielbieniem śpiewają Tobie pieśń nową * i my z wszystkimi zastępami Aniołów wysławiamy Ciebie…”
Ta prefacja należy do najpiękniejszych tekstów mszalnych. Ukazuje misterium objawienia (epifanii), moment, w którym to, co było ukryte w odwiecznym zamyśle Boga, zostaje ukazane światu. Nie jest to jedynie objawienie informacji, lecz objawienie Osoby: Jezusa Chrystusa, Światłości świata. Kościół modli się nią w dniu, w którym wspomina, że zbawienie nie jest zarezerwowane dla jednego ludu, lecz zostało objawione wszystkim narodom. Prefacja wprowadza nas w samo serce misji Chrystusa i Kościoła: światło, które przyszło na świat, nie zatrzymuje się w jednym miejscu, ale przenika całą historię i całą ludzkość.
„Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne…”. Wstęp prefacji przypomina, że odpowiedzią człowieka na objawienie Boga jest dziękczynienie. Światło, które przychodzi z wysoka, nie domaga się najpierw działania, ale uznania i uwielbienia. To dziękczynienie jest „zbawienne”, ponieważ wprowadza człowieka w prawdę. Kto dziękuje, ten rozpoznaje, że nie jest źródłem światła, ale jego odbiorcą. Liturgia uczy nas postawy pokory wobec tajemnicy: światło nie pochodzi z nas, lecz zostaje nam dane. Bóg zostaje nazwany miłosiernym Ojcem, wszechmogącym Bogiem i Królem wiecznej chwały. Te trzy tytuły tworzą jedną całość: Jego wszechmoc objawia się w miłosierdziu, Jego królewskość jest chwałą miłości, Jego chwała jest wieczna, ponieważ nie przemija jak światło tego świata.
„Dzisiaj w Jezusie Chrystusie, który jest światłością świata…”. Słowo „dzisiaj” ma w liturgii znaczenie kluczowe. Nie oznacza tylko daty w kalendarzu, ale aktualność zbawienia. To, co dokonało się w historii, staje się obecne tu i teraz. Chrystus jest nazwany światłością świata, nie jedną z wielu świateł, lecz światłem, które rozprasza wszelką ciemność. Światło w Biblii oznacza: prawdę przeciwstawioną kłamstwu, życie przeciwstawione śmierci, obecność Boga przeciwstawioną chaosowi. W Chrystusie Bóg nie tylko mówi o świetle, On sam staje się światłem. To światło nie oślepia, lecz prowadzi. Nie niszczy ciemności gwałtownie, lecz ją rozprasza swoją obecnością.
„…objawiłeś wszystkim narodom tajemnicę naszego zbawienia”. To zdanie ukazuje powszechność Objawienia. Zbawienie nie jest już tajemnicą zamkniętą w obrębie jednego narodu, języka czy kultury. Chrystus objawia Boga wszystkim narodom, bez wyjątku. „Tajemnica zbawienia” nie jest zagadką intelektualną, lecz planem miłości, który teraz staje się widzialny. Bóg objawia, że Jego wolą jest zbawić każdego człowieka i że drogą tego zbawienia jest Jego Syn. W tym miejscu prefacja odsłania głęboki sens misji Kościoła: Kościół istnieje po to, by światło Chrystusa docierało do wszystkich. Nie jest właścicielem światła, lecz jego sługą i świadkiem.
„Gdy Syn Twój ukazał się na ziemi jako śmiertelny człowiek…”. Tu pojawia się paradoks Wcielenia. Światłość świata ukazuje się w kruchości ludzkiego ciała. Nieskończony Bóg przyjmuje ograniczenia czasu, przestrzeni i śmiertelności. Prefacja podkreśla realizm Wcielenia: Chrystus nie przyszedł jako istota pozorna, lecz jako prawdziwy człowiek, dzielący los ludzkości aż po śmierć. To właśnie w tej pokorze objawia się największa chwała Boga. Światło wchodzi w mrok nie po to, by się od niego oddzielić, lecz by go przemienić od wewnątrz. Chrystus staje się solidarny z każdym człowiekiem, także z tym, który żyje w cieniu grzechu, cierpienia i śmierci.
„…obdarzyłeś nas na nowo udziałem w Jego nieśmiertelnej chwale”. Wcielenie nie kończy się na solidarności. Jego celem jest udział. Człowiek zostaje włączony w życie samego Boga. To, co śmiertelne, otrzymuje obietnicę nieśmiertelności. Prefacja mówi o „nowym” udziale w chwale. To wskazuje, że w Chrystusie dokonuje się nowe stworzenie. Człowiek, który utracił pierwotną chwałę przez grzech, zostaje w Chrystusie przywrócony do godności dziecka Bożego. Nieśmiertelna chwała nie jest odległą nagrodą, ale rzeczywistością, która zaczyna się już teraz, w sakramentach, w wierze, w życiu według światła.
„Dlatego niebo i ziemia z uwielbieniem śpiewają Tobie pieśń nową…”. Prefacja kończy się wizją kosmicznej liturgii. Objawienie Chrystusa nie dotyczy tylko ludzi, ale całego stworzenia. Niebo i ziemia odpowiadają na światło pieśnią uwielbienia. „Pieśń nowa” to pieśń odkupionego świata. Jest nowa, ponieważ rodzi się z nowego życia, które Bóg daje w Chrystusie. To echo Apokalipsy, gdzie zbawieni i aniołowie razem wysławiają Boga za Baranka. Kościół, celebrując Eucharystię, włącza się w ten hymn. Liturgia ziemska i niebieska stają się jedną pieśnią chwały.
Ta prefacja prowadzi nas do pytania egzystencjalnego: czy żyję w świetle, które przyszło na świat? Chrystus objawił tajemnicę zbawienia wszystkim narodom, ale światło domaga się przyjęcia. Adorować Chrystusa jako Światłość narodów oznacza: pozwolić, by Jego światło przenikało moje myślenie, by rozpraszało ciemności grzechu i lęku, by czyniło mnie świadkiem światła wobec innych. Kościół nie tylko wspomina Objawienie, on nim żyje. Każda Eucharystia jest nowym „dzisiaj”, w którym Chrystus staje pośród nas jako Światłość świata. Chrystus nie przyszedł, aby jedynie oświetlić drogę. On sam jest Drogą, Światłem i Życiem. Kto idzie za Nim, nie chodzi w ciemności.