PREFACJA O NIEPOKALANYM POCZĘCIU NMP
NR 59 - Misterium Maryi i Kościoła
,,Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe, słuszne i zbawienne, abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie, Panie, Ojcze święty, wszechmogący, wieczny Boże. Ty zachowałeś Najświętszą Maryję Pannę od zmazy grzechu pierworodnego i obdarzyłeś pełnią łaski, aby Ją przygotować na godną Matkę Twojego Syna. Ona jest wizerunkiem Kościoła, niepokalanej i jaśniejącej pięknością Oblubienicy Chrystusa. Maryja, najczystsza Dziewica, wydała na świat Syna, który jako Baranek bez skazy zgładził nasze grzechy. Wybrana ze wszystkich wyprasza łaskę Twojemu ludowi i jest dla niego wzorem świętości.”
Prefacja rozpoczyna się jak każda: od hymnu wdzięczności. Ale tutaj dziękczynienie ma wyjątkowy akcent, wdzięczność za dzieło Boga w Maryi, dokonane jeszcze przed Jej narodzeniem. Słowa: „Zaprawdę, godne to i sprawiedliwe… abyśmy zawsze i wszędzie Tobie składali dziękczynienie” otwierają przestrzeń kontemplacji nie tyle nad człowiekiem, ile nad inicjatywą Boga. Maryja jest pierwszym owocem wypełnionego planu zbawienia, pierwszym objawieniem Chrystusowego zwycięstwa nad grzechem. W Niej Kościół widzi, jak wygląda człowiek w pełni odkupiony.
„Ty zachowałeś Najświętszą Maryję Pannę od zmazy grzechu pierworodnego…”. To zdanie dotyka samego dogmatu Niepokalanego Poczęcia. Nie chodzi o to, że Maryja została „uwolniona” od grzechu, ale o to, że Bóg zachował Ją od grzechu pierworodnego już w momencie Jej poczęcia. To działanie jest całkowicie darmową inicjatywą Boga, a zarazem owocem przyszłych zasług Chrystusa. W Maryi Bóg objawia, że grzech nie ma ostatniego słowa nad człowiekiem. Maryja staje się więc pierwszym promieniem zwycięstwa Paschy Chrystusa, promieniem, który pada na Nią, zanim jeszcze Chrystus przychodzi na świat.
„…i obdarzyłeś pełnią łaski, aby Ją przygotować na godną Matkę Twojego Syna.” Pełnia łaski nie jest jedynie tytułem, jest stanem bytu Maryi. Bóg napełnia Ją łaską nie dlatego, że była godna, lecz po to, by mogła stać się tą, którą Bóg zamierzył. Tutaj objawia się fundamentalna prawda: Bóg zawsze uzdalnia do tego, do czego powołuje. Niepokalane Poczęcie nie jest nagrodą. Jest przygotowaniem. Bóg przygotowuje w Maryi przestrzeń całkowicie otwartą na Wcielenie. Jej wolność, piękno i czystość są owocem Jego uprzedniej łaski, a nie Jej zasług. Ta logika dotyczy także Kościoła: Bóg obdarowuje, aby Kościół mógł przyjąć Słowo, nosić je, rodzić i głosić światu.
„Ona jest wizerunkiem Kościoła, niepokalanej i jaśniejącej pięknością Oblubienicy Chrystusa.” Maryja jest ikoną Kościoła. Niepokalaność Maryi jest obrazem tego, do czego powołany jest Kościół: do świętości, do czystości serca, do oblubieńczej relacji z Chrystusem. Maryja jest pierwszą i najdoskonalszą uczennicą. To, co w Niej dokonało się w sposób niepowtarzalny, w Kościele dokonuje się sakramentalnie i wspólnotowo. Prefacja wskazuje: Kościół jest Oblubienicą, która ma jaśnieć pięknem, bo jest umiłowana przez Chrystusa. Maryja jest ikoną tej miłości. W Niej widać, kim Kościół jest w oczach Boga.
„Maryja, najczystsza Dziewica, wydała na świat Syna…”. Tu pojawia się motyw macierzyństwa. Maryja, zachowana od grzechu, staje się matką. To podkreślenie, że łaska Boga nie zamyka, ale otwiera na płodność fizyczną, duchową, eklezjalną. Maryja nie zatrzymała otrzymanej łaski dla siebie. Stała się „przestrzenią przejścia” Boga do świata. Jej dziewictwo jest pełnią, otwartością wyłącznie na Boga. Ona wydaje na świat Tego, który jest źródłem nowego życia i tym samym staje się Matką nowego stworzenia, Matką Kościoła.
„…który jako Baranek bez skazy zgładził nasze grzechy.” Nawet w uroczystość Niepokalanego Poczęcia liturgia nie traci perspektywy paschalnej. Maryja jest Niepokalana ze względu na Chrystusa. Jej historia jest całkowicie wpisana w Jego misję, która kończy się na krzyżu i w zmartwychwstaniu. Chrystus jest Barankiem bez skazy. Maryja jest niepokalana, ponieważ została dotknięta Jego przyszłą, zbawczą ofiarą.
„Wybrana ze wszystkich wyprasza łaskę Twojemu ludowi i jest dla niego wzorem świętości.” Maryja nie tylko była obdarowana, ale teraz także służy. Jej uczestnictwo w dziele Chrystusa ma dwa wymiary: wstawienniczy, Maryja, wybrana ze wszystkich, oręduje za Kościołem. Jej modlitwa, jako Matki Zbawiciela i Matki wierzących, ma szczególną skuteczność. Jest blisko Boga nie tylko przez godność, ale przez miłość. Wzorczy, Maryja jest nie tylko Matką, ale także przykładem. Jest pierwszą, która przeszła drogę wiary Kościoła. Jest wzorem dlatego, że była całkowicie oddana Bogu.
W prefacji o Niepokalanym Poczęciu Kościół patrzy na Maryję po to, by zobaczyć samego siebie. W Maryi Kościół rozpoznaje początek swojego piękna oraz jego pełnię, którą Bóg przygotował dla swojej Oblubienicy u kresu czasów. Maryja jest „tak” człowieka dla Boga
i „tak” Boga dla człowieka. W Niej Kościół widzi, kim ma się stać: święty, piękny, płodny i wolny od grzechu.