29 lipca w liturgii Kościoła Katolickiego obchodzony jest jako dzień wspomnienia świętych Marty, Marii i Łazarza. To niezwykłe rodzeństwo pojawia się kilka razy na kartach Pisma Świętego i nazywane bywa często Przyjaciółmi Jezusa. Stąd też pewnie dzisiejszy dzień obchodzony jest również jako Dzień Przyjaźni.
Każda z tych postaci to nie tylko inna historia życia, ale przede wszystkim inny sposób patrzenia na Jezusa i przeżywania swojej wiary. Marta, którą znamy jako wielką gospodynię jest wzorem troski o drugiego człowieka. Kiedy kogoś przyjmowała pod swój dach musiała zadbać, by niczego mu nie brakowało. Jej troska wypływała z wrażliwego serca, które chciało w ten sposób ukazywać miłość do Boga, ludzi i świata.
Maria zawsze gdy spotykali się z Jezusem nie krzątała się w kuchni, lecz przesiadywała obok Jezusa. Nie robiła tego dlatego, że nie chciało się jej pracować. Wręcz przeciwnie. Maria miała tak wrażliwe serce na Słowo, że nie mogła oderwać się do słuchania Jezusa. Maria przeżywała swoją codzienność słuchając, wpatrując się, kontemplując to co najważniejsze. Dlatego, kiedy odwiedzał ich dom Jezus, zawsze była przy Nim.
Wreszcie Łazarz, głowa rodziny, można by powiedzieć człowiek, który wszystkim musi zarządzać, od którego w domu wszystko zależało. Jednak w historiach z Jezusem ukazywany jest jako człowiek niezwykłej pokory i dobroci. Jego bycie z Jezusem i siostrami ukazuje, że męskość nie polega tylko na byciu twardym i ogarnianiu wszystkiego, ale także na wrażliwości na dobro, prawdę i piękno.
Marta, Maria i Łazarz – Przyjaciele Jezusa.
Dzisiejszy dzień skłania nas zatem do refleksji na temat przyjaźni. Czym ona tak naprawdę jest? Nie odkryje tego ten, kto nigdy jej nie doświadczy. Bo przyjaźń nie jest zwykłym uczuciem lub wyborem. Ona rodzi się jako dar. Rodzi się tam, gdzie są wrażliwe serca. Pojawia się wśród tych, którzy nie chcą być wobec siebie obojętni.
Przyjaźń to nie tylko umiejętność dzielenia się sobą i rozmawiania bez końca. Przyjaźń to również umiejętność milczenia razem, płaczu obok siebie, dzielenia problemów i trosk. Przyjaźń to trwanie przy sobie choćby nie wiem jak wielkie burze ktoś w życiu przechodził. To wrażliwość i troska wobec drugiego człowieka.
Przyjaźń to rodzaj miłości, która sprawia, że człowiek nie czuje się sam, że ma mocną podporę w swojej codzienności. Jest trwała. Może przechodzić kryzysy, ale każdy z nich w ogóle jej nie niszczy, lecz jeszcze bardziej umacnia. Przyjaźń to cenny skarb, kto go otrzymał może być naprawdę szczęśliwy!
Tym, którzy Przyjaciół znaleźli – niech dziękują za ten wielki dar!
Przyjaciołom, tym widocznym i niewidocznym – niech Bóg błogosławi!
A tym, którzy jeszcze nie doświadczyli tego stanu – otwartości serc!